W świetle przytoczonego
wywodu łatwo zauważyć, że znaczenie wartości uznanych za wyróżniki
cywilizacyjne przez prof. Konecznego jest różne zależnie od rodzaju związku.
Dobro – w związku wymuszonym z narzuconym prawem
będzie rozważane indywidualnie, bądź z
pozycji osoby podległej, bądź nadrzędnej.
W związku opartym na
Prawie Miłości – dobro rozważane będzie
w kategoriach wspólnoty.
Zdrowie – to wartość
odrębna – inna dla „niewolnika” i „właściciela”.
Dobrobyt - wynika z
własnego trudu i pracy, lub jest „darem właściciela”.
Nawet prawda i
piękno będą miały „zabarwienie” zależne od
wskazanych zależności.
Cywilizacyjnym rozróżnieniem
jest rozumienie
władzy jako strażnika i opiekuna porządku – Bożego, bądź narzuconego, oraz
umocowanie tej władzy w społeczeństwie, od rodziny zaczynając.
Cywilizacja, a religia
Pozostaje jeszcze jedna
ważna sprawa; relacja z Bogiem.
Tu można wskazać
podstawowe prawidło:
Związek oparty na Prawie Miłości pozwala na kontakt
(zwracanie się) bezpośredni – relacja ma charakter personalistyczny;
związek narzucony
tworzy instytucję pośrednika.
Religia w społeczeństwie
jest kultem Boga poprzez ustaloną formę rozumienia boskości, zależną od
poziomu świadomości osób tworzących zasady kultu.
W związku typu pierwszego
– jest to wspólne ustalenie form kultu, ale przy założeniu, że
indywidualnie cześć Bogu oddajemy zależnie od poziomu własnej świadomości.
Typ związku narzuconego tworzy schematy sztywnych form liturgicznych z instytucją pośrednika –
czyli kasty, tylko poprzez którą można zwracać się do Boga, i tylko ta grupa ma
prawo dokonywać czynności liturgicznych. Odzwierciedleniem
tych zasad było stwierdzenie : „czyja władza, tego religia”.
W przypadku
chrześcijaństwa – odniesieniem jest nauka Chrystusa, tradycje i rozważania
Ojców Kościoła; na ich podstawie utworzono Doktrynę Kościoła RK, gdzie
elementami są dogmaty – twierdzenia nie podlegające weryfikacji logicznej, a o
których prawdziwości świadczą mistyczne przekazy. Jedynym Pośrednikiem jest
Chrystus, a hierarchia pełni tylko funkcje pomocnicze.
(Jest pytaniem, czy
rzeczywiście są to twierdzenia (dogmaty) nie podlegające „w ogóle” weryfikacji,
czy też weryfikacja może nastąpić przy innym poziomie świadomości? Jestem za
tym drugim ujęciem).
Wskazane zależności wskazują jednoznacznie, że to
cywilizacja (zasada cywilizacyjna lokująca władzę w strukturach społeczeństwa),
tworzy religię. Nigdy odwrotnie.
Ważnym
spostrzeżeniem jest to, że grzechem
jest przekroczenie ustaleń prawa (niezależnie od źródła jego tworzenia). Jednak
prawo ma różną postać, zależną od zasady cywilizacyjnej; jeśli na danym terenie
współistnieją różne cywilizacje – różna może być interpretacja przekroczenia
prawa.
Jakie usytuowanie ma „władza” w różnych cywilizacjach?
W Cywilizacji
Chińskiej – cała władza jest w ręku cesarza.
Cesarz tworzy Prawo jako Syn Nieba. Ważne, że tam brak jest odniesienia do
Prawa Miłości, jako prawa porządkującego rzeczywistość, ale cesarz, mający prawo kontaktu z Niebem (
składa osobiście ofiary), jest zobowiązany do „odpowiedzialności” – bo jeśli
jego prawa wprowadzają zamieszanie w Porządek – cesarz może być zmieniony.
Ponieważ nie ma odniesień w postaci Praw Miłości – poddani
cesarza nie mają możliwości porównania samodzielnie decyzji cesarza. Są obowiązani do podporządkowania się każdej
decyzji, a jedynie wykazaniem niezgodności z Porządkiem mogą zgłaszać swe
postulaty zmian Prawa.
Mutacją Cywilizacji
Chińskiej jest Cywilizacja Turańska; z
tą różnicą, że władca nie jest w ogóle umocowany w swych decyzjach względem
Boga.
W Cywilizacji
Bramińskiej – prawo kontaktu z bogami mają
bramini, których zadaniem jest pilnowanie ustalonego porządku. Zasady Porządku
zostały ustalone i traktowane jako święte; istotą jest ich zakres zgodności z
Porządkiem Bożym.
To dwie stare
cywilizacje. Do „starych” Koneczny zalicza jeszcze Cywilizację Żydowską, jednak stan obecnej wiedzy wskazuje, że ta
cywilizacja jest najmłodsza, a jedynie „udrapowana” na starą.
W tym przypadku władza
jest przekazana całemu narodowi poprzez ustanowione Prawo. W rzeczywistości
władza znajduje się w ręku wąskiej grupy kapłańskiej, która wewnątrz tej
społeczności przyznała sobie możliwość interpretacji tegoż Prawa.
Jednak względem innych
narodów, każdy przedstawiciel „narodu wybranego”, czuje się upoważniony do wykonywania postanowień Prawa.
(Bardzo bliska ideowo
Cywilizacji Żydowskiej jest Cywilizacja Tybetańska.)
Cywilizacja Bizantyńska;
władza usytuowana jest w strukturach urzędniczo-organizacyjnych państwa z
cesarzem, jako głową tej struktury. Struktura państwa ma prawo kreować także (w
pewnym zakresie) prawo moralne, które winno być implementowane i stosowane
poprzez struktury religijne.
(Cywilizacje
Syryjska i Arabska – oparte są o struktury rodowe
).
Pozostaje Cywilizacja
Łacińska. Prof. Koneczny uważa ją za
dominującą w chrześcijańskiej Europie, z wiodącą rolą Kościoła
Rzymsko-Katolickiego.
Bazując na nauce
Chrystusa , którego zalecenie w tej sprawie:
(Mat. 20.26-28) „Nie
tak będzie u was. Lecz kto by miedzy wami chciał stać się wielkim, niech będzie
waszym sługą. A kto by chciał stać się pierwszym między wami, niech będzie
niewolnikiem waszym, na wzór Syna Człowieczego, który nie przyszedł, aby Mu
służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu”.
Można twierdzić, że
hierarchiczna struktura społeczna ma służyć społeczeństwu, gdzie im ważniejsze
zadania spełnia, tym większą
odpowiedzialność ponosi.
To w pełni odpowiada
zależnościom wynikającym ze związku opartego na Prawie Miłości.
Tak byłoby w Cywilizacji
Łacińskiej, jako tworze idealnym. W
rzeczywistości struktury organizacyjne
nawet nie zbliżyły się do tego ideału – miała miejsce ciągła ewolucja w
sytuowaniu ośrodka władzy.
Wspólnoty
chrześcijańskie, po okresie prześladowań , zostały uznane, a chrześcijaństwo
wyniesione do roli religii Cesarstwa. Warto
zauważyć rolę Konstantyna
Wielkiego, który czyniąc chrześcijaństwo etycznym spoiwem, nadał mu stosowne
formy organizacyjne. Wpłynął też na ustalenie przydatnych form liturgicznych.
Rola jaką religia spełniała odpowiadała typowi Cywilizacji Bizantyńskiej.
Wraz z podziałem na
Cesarstwo Wschodnie i Zachodnie – oddzielone zostały także centra myśli
religijnej. Wzrosła rola Rzymu – siedziba Patriarchatu tradycji następców św. Piotra. Osłabienie władzy cesarskiej na
Zachodzie sprzyjało wzrostowi autorytetu Papieży, aż do Canossy, gdzie Cesarz Rzymski Narodu Niemieckiego uznał
nadrzędność tej władzy także w sferze władzy świeckiej.
Tym samym władza w sferze
zachodniej przyjęła charakter narzuconej. Być może daje to iluzję
przyspieszanie procesu rozwojowego , jednak z czasem staje się formą przeciwną
Prawom Miłości. Przejawem było uznanie za właściwe – „nawracanie mieczem”,
czyli narzucanie siłą chrześcijaństwa!!!
Doktryna ta nie została
do tej pory jednoznacznie odrzucona, a jej przejawem jest stanowisko Episkopatu
względem Intronizacji Chrystusa na Króla Polski
Całość opracowania będzie dostępna na portalu polacy.eu.org
Wykorzystanie tej publikacji w różnych aspektach –
tylko za zgodą autora z uwagi na potrzebę uniknięcia zafałszowań idei.
Autor nie rości sobie praw i roszczeń innego typu.
CDN. | 
